2x kijken

Eerst zien dan…

Fotografie van Robert Posthumus


Alles voor die ene foto

Robert Posthumus Lagenweg Beers paardenHet verhaal achter de foto krijgt de opdrachtgever niet altijd te horen. Die verwacht gewoon het beeld, klaar. Ook de lezer van een magazine zal niet lang stilstaan bij hoe dat werk tot stand is gekomen. Maar laat het nou ook dat verhaal achter die foto zijn wat mijn werk zo mooi maakt. Ik wil dat graag delen.

Soms moet je voor een foto je angsten overwinnen. Zo beklom ik eens een honderd meter hoge kraan om een overzichtsfoto van een stadscentrum te maken. Beetje overmoedig misschien, zo met m’n Canon over m’n schouder, maar eenmaal begonnen aan de klim kon ik niet meer terug: beneden stonden een paar aannemers en die hadden waarschijnlijk al lang een weddenschap afgesloten of ik ècht helemaal naar boven zou gaan. Bij de foto die je hier ziet, ging het om iets heel anders. Hier moest ik een angst overwinnen die voor de ander niet direct zichtbaar was.

De paardenfokker zei: “We lopen even naar het land. Daar staan vijftig eenjarige hengsten.” (Als je bedenkt dat ik één hengst al paard genoeg vind, dan kun je je misschien een beetje inbeelden met welk gevoel ik op dat stuk land afliep.) Weet je, dacht ik, ik blijf wel lekker op dat hekje zitten. Maar dat was natuurlijk niet te doen. Je kunt niet vanaf één standpunt een foto maken. Je moet meer uit zo’n beeld halen. Dus, ik hield die camera voor m’n ogen als een soort buffer en sprong van het hekje. Daar stond ik. Midden tussen die hengsten. Af en toe voelde ik zo’n grote paardenkop op m’n schouder. Je hoorde het dier vlakbij ademen. Zonder m’n camera voor m’n ogen weg te halen, duwde ik sommige hengsten zacht aan de kant, anders kon ik m’n werk niet doen. En dan, eenmaal klaar, dat gevoel van overwinning. (Dat kwam trouwens pas toen ik weer veilig aan de andere kant van dat hek stond!)

Zo zie je dat je altijd moet afwachten wat je staat te gebeuren tijdens een fotoklus. Ik had vooraf gedacht dat ik die paarden in de stal mocht fotograferen. Ter plekke gaat het altijd anders dan je verwacht. Dat is de verrassing. En die verrassing vind ik het mooie van m’n werk. Hoe het ook uitpakt; op een bepaald moment sta je in de ‘fotografenmodus’ en heb je alles over voor dat ene beeld.